Tops van oude Groningen-shirts gaan viraal, en dat is geen toeval

Er ligt in bijna elke Groningse kast wel een shirt dat te oud is om nog te dragen en te dierbaar om weg te doen. Dat de oplossing daarvoor deze week op TikTok staat en niet in de webshop, zegt iets over hoe supporterscultuur tegenwoordig werkt.

Wat Sikkom laat zien

Stadsplatform Sikkom bracht dinsdag een video over Myla, die van voetbalshirts tops maakt. FC Groningen-shirts zitten daar nadrukkelijk bij, en volgens haar dragen zelfs vriendinnen van spelers ze inmiddels. Dat laatste is haar eigen waarneming en geen mededeling van de club, dus zo moet je het ook lezen.

Het werk zelf is geen knip-en-plakwerk. Sikkom beschreef eerder hoe ze shirring gebruikt, een techniek waarbij rijen elastiek in de stof worden genaaid zodat een ruimvallend voetbalshirt strak om het lichaam gaat zitten. Ze noemt het upcyclen: een bestaand shirt wordt een nieuw kledingstuk in plaats van een lap stof in een kringloopbak. Ze verkoopt de bewerkte shirts onder de naam Studio Touchline voor ongeveer vijftig euro per stuk, en volgens Sikkom ging het na een filmpje rond Koningsdag hard.

Waarom dit bij voetbal harder aanslaat dan bij andere kleding

Een voetbalshirt is het enige kledingstuk dat je koopt om ergens bij te horen en niet omdat het mooi zit. Dat is precies de reden dat de zolderstapel bestaat: het shirt van het jaar van de beker, het shirt van de laatste keer dat het ergens over ging, het shirt dat je van je vader kreeg. Weggooien voelt fout, maar dragen doe je het ook niet meer.

De retrogolf in het voetbal lost dat half op. Oude shirts worden verzameld en doorverkocht, en je ziet ze op de tribune vaker dan het shirt van dit seizoen. Wat hier gebeurt gaat een stap verder: het shirt blijft in gebruik, maar in een vorm waarin het ook buiten de wedstrijddag gedragen wordt. Dat is de reden dat ik denk dat dit geen eendagsvlieg is. Een supporter die zijn shirt op een dinsdag draagt, draagt de club vaker dan de club zelf voor elkaar krijgt.

Er zit ook een praktische kant aan. Voetbalshirts worden nog steeds vooral in mannenmaten ontworpen. Wie een strak zittend shirt wil, kiest tussen een damesmodel dat er lang niet elk seizoen is of een ruimvallend shirt dat niet zit. Dat gat wordt nu door iemand met een naaimachine gevuld, en dat is minder een modetrend dan een correctie op het aanbod.

Wie zelf zo’n shirt zoekt om te laten vermaken, hoeft er trouwens niet veel voor te betalen. Oude clubtenues liggen in de kringloopwinkels in Stad, duiken op bij Vinted en Marktplaats en komen langs op supportersbeurzen. Let daarbij op twee dingen: een shirt van polyester uit begin jaren negentig verdraagt een naald anders dan een modern tenue, en een shirt met een gesigneerde rug of een matchworn-verhaal laat je met rust. Dat is geen kledingstuk meer, dat is een document. De rest van de stapel mag gerust onder de naaimachine.

Wat de club hiermee doet

Niets, voor zover ik kan nagaan. FC Groningen heeft er in het eigen nieuws niets over gepubliceerd. De officiele weg naar een shirt loopt via de webshop en de FC Groningen Store, en daar verkoopt de club het thuis-, uit- en trainingstenue van dit seizoen.

Dat stilzwijgen is verstandiger dan het klinkt. Zodra een club zich met dit soort initiatieven gaat bemoeien, moet ze kiezen tussen omarmen en verbieden, en beide kosten meer dan het oplevert. Zolang het om shirts gaat die iemand gewoon gekocht heeft en daarna laat vermaken, is er weinig aan de hand. Interessanter zou zijn of de club iets van dit idee meeneemt naar haar eigen collectie, want de vraag naar een shirt dat wel past is duidelijk niet klein.

Waar het op lijkt

Deze club heeft meer voorbeelden van supporters die zelf iets optuigen en waar de club later bij aanhaakt, van groeperingen op de tribune tot acties waarbij supporters in eigen kring geld ophalen voor iets rond de club. Dit hoort in dat rijtje thuis, alleen dan met een naaimachine.

Voor de supporter die morgen zijn eigen kast opent, is de praktische conclusie simpel. Dat shirt uit 2015 hoeft niet naar de kringloop. En als je vrijdagavond tegen PEC Zwolle een groen-wit shirt ziet dat er anders uitziet dan alles wat in de webshop hangt, weet je nu waar dat vandaan komt.