Lukkien appte Hateboer drie jaar lang, zo kwam de terugkeer rond

Een transfer die deze week rondkwam, begon drie zomers geleden met een appje dat nergens toe leidde. Dick Lukkien vertelde bij RTV Noord dat hij Hans Hateboer elke zomer opnieuw benaderde met dezelfde vraag, of een terugkeer naar FC Groningen hem wat leek. Drie jaar lang was het antwoord nee, en op een gegeven moment was het volgens de trainer meer een lopende grap geworden dan een serieuze poging. Deze week zei Hateboer ja.

Drie zomers, drie keer hetzelfde appje

Het verhaal staat in het interview dat RTV Noord met Lukkien maakte. Hij is er zichtbaar in zijn nopjes mee en vat het zelf samen met de constatering dat de aanhouder wint. Dat klinkt als een grap, maar het zegt ook iets over hoe deze club werkt. Groningen kan zelden concurreren op salaris of op perspectief, dus wat overblijft is volhouden en zorgen dat je in beeld bent op het moment dat een speler wel wil.

Lukkien zegt over Hateboer dat hij altijd voor een glimlach zorgt en dat hij, in zijn woorden, in dezelfde bloedgroep zit. Dat is precies het soort argument waar buitenstaanders hun schouders over ophalen en waar een kleedkamer maanden op teert. De club zette de aankondiging zelf op beeld.

Waarom hij nu wel ja zei

Hateboer is 32 en heeft een loopbaan achter de rug die hem langs Atalanta en Rennes bracht. Wie zijn route nog eens wil nalopen, vindt die in ons profiel over zijn carriere. Op die leeftijd verandert de rekensom. Een speler die al een Champions League-loopbaan heeft gehad, kiest de laatste jaren eerder op gevoel dan op contractlengte, en dan wordt een trainer die je drie jaar lang blijft appen ineens een doorslaggevend argument.

Er speelt ook iets praktisch mee. FC Groningen had deze zomer domweg een verdediger nodig. Na de transferdeadline hielden we een gevaarlijk dunne achterhoede over, en sindsdien vielen Wouter Prins, Nikolas Brandis, Tyrique Mercera en Elvis van der Laan allemaal weg. Dat Hateboer volgens Lukkien alle vier de verdedigende posities kan invullen, centraal, links en rechts, maakt hem in deze situatie ongeveer twee spelers waard.

Wat dat voor de opstelling betekent, hebben we eerder deze week uitgewerkt in het stuk over de gevolgen achterin.

Volhouden als transferbeleid

Het is verleidelijk om dit af te doen als een leuk verhaaltje bij een transfer, maar er zit een werkwijze onder die deze club vaker gebruikt. Een middenmoter kan bij een speler die in het buitenland op niveau heeft gespeeld nooit het hoogste bod doen. Wat wel kan, is er over meerdere jaren zijn, precies weten wanneer een contract afloopt en dan als eerste bellen. Dat vraagt geduld en het vraagt een trainer die bereid is om jarenlang een nee te incasseren zonder het persoonlijk op te vatten.

Diezelfde aanpak zie je terug bij andere terugkeerders van de laatste jaren. Spelers die hier zijn opgeleid of hier hun beste periode hadden, komen vaker terug dan je bij een club van deze omvang zou verwachten, en dat is geen toeval. De band met de regio is bij FC Groningen een van de weinige troeven die geld niet kan kopen, en dit bestuur en deze trainer gebruiken die troef bewust.

Het risico van die aanpak is ook duidelijk. Je haalt spelers binnen die hun beste jaren achter zich hebben, en als het fysiek tegenzit sta je met een selectie vol sentiment en te weinig benen. Bij Hateboer durf ik dat risico wel te nemen, juist omdat hij op zoveel plekken inzetbaar is dat hij ook in een rol van invaller waarde houdt.

Wat je vanavond kunt verwachten

Lukkien houdt de verwachtingen bewust laag. Hateboer heeft de afgelopen maanden niet in teamverband getraind en dus geen wedstrijdritme, en dat is niet iets wat je in een week inhaalt. Hij trainde woensdag voor het eerst mee, waarover we apart schreven, en in zijn eigen woorden hield hij het bij de belofte dat hij er staat wanneer het nodig is.

Mijn verwachting is een invalbeurt van een half uur, hooguit. En eerlijk gezegd zou ik dat ook verstandig vinden. De verleiding is groot om een uitverkocht stadion te geven wat het wil, maar een speler die maanden niet in een elftal heeft gespeeld en dan negentig minuten moet volmaken tegen een ploeg die op de counter loert, is het soort risico waar je in november spijt van krijgt.

Wat dit verhaal vooral laat zien, is dat scouten bij een club als deze niet alleen over data gaat. Drie jaar lang een appje sturen zonder dat er iets terugkomt, is geen strategie die je in een presentatie kunt uitleggen. Het werkte wel.